Stanislaw Prwsespolewski - The Soldiers of General Maczek

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Stanislaw Prwsespolewski

Stanisław Prwsespolewski.

'Met mijn kunst probeer ik het te zeggen'
Stanisław Prwsespolewski een kleine broze zachtmoedige man. In huis temidden van bossen onder Ulevenhout. Een allerliefste vrouw. Beiden dienen de kunst. Een kamer vol kunstboeken, tekeningen, schilderijen keer en keramiek. Toch maakte deze goedmoedige man als militair Duinkerke in 1940 mee, waar hij de geallieerde voorraden voor de komst van de Duitsers moest vernietigen. En later, met de invasie kwam hij terug op het vasteland van Frankrijk.  Ook kapitein Prwsespolewski zijn groep wordt aan hevig granaatvuur blootgesteld. Ze duiken weg in een bomtrechter en woorden onder het zand bedolven door een bom die zich 10 m verder in de aarde boort. Hoeveel doden zijn er, 4, 5? De Rode Kruis arts stelt vast, dat ook  Prwsespolewski bij de dode hoort. Het militaire boekje wordt uit zijn borstzak gehaald. Er valt een foto uit van de Stanisław's moeder. Op de achterkant staat geschreven: pas goed op jezelf, ik kan je niet missen. 'Arme vrouw'. mompelt de arts. Hij luisterde opnieuw na de hartslag. Er is niets te horen. Ze beginnen het hart te masseren. Ze passen mond-op-mondbeademing toe. Ze houden het een kwartier vol, een half uur. En dan is er plotseling de ene, eerste flauwe hartslag. Ze gaan door, de medici. Zo trekken zij Stanisław Prwsespolewski terug over de streep tussen het leven en de dood. We zwijgen lang. Het roeren van de lepeltjes in de koffie klinkt merkwaardig hard.  Stanisław Prwsespolewskiis de eerste die wat zegt. Ik ben nog iedere dag blij met het leven. In mijn kunst probeer ik het te zeggen. Ik wil op verstaanbare wijze op de schoonheid en de liefde wijze., Ik wil aan de haat voorbij zijn.
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu